بیدارشهر

شامل:جداول امتیازات فصل دهم

اضافه کار

حق التدریس

حق التحقیق

دستورالعمل پرداخت کمکهای رفاهی

آئین نامه های قانون مدیریت خدمات کشوریpdf

***********

دکتر محمد امین ریاحی خوئی

***********

دلم نمی خواهد آن باشم که یک عمر صبح میاد مغازه و شب برمی گردد خانه و آخرش یک پارچه ی کوچک سیاه روی درب بسته ی مغازه ی قدیمیش آویزان می کنند .

دلم نمی خواهد آن باشم که هر روز روی صندلی چرخدار جلو درب منزلش در کنار همسرش می نشیند .

دلم نمی خواهد آن باشم که جنازه گندیده اش را چند روزبعد از مرگش ازآپارتمانی خارج می کنند.

دلم نمی خواهد آن باشم که یک گونی روی دوشش گذاشته و کثیف و ژولیده وسرافکنده در جستجوی یک تکه آهن یا پلاستیک در معابر تلو تلو می خورد .

دلم نمی خواهد آن باشم که توی ویلایی دنج، پشت منقل و در کنار یک هرزه ی دیگرسکته می کند.

دلم نمی خواهد آن باشم که گوشت وپوست خون آلود و له شده اش را ازلابلای یک اتومبیل مچاله شده بیرون می کشند.

دلم نمی خواهد آن باشم که پسر معتادش چاقوی آشپزخانه را تا نزدیکی دسته در قلبش فرو می  کند.

دلم نمی خواهد آن باشم که با کمک دو نفر به بالای سن می رود تا به عنوان چهره ی ماندگار حواله ی سمند بگیرد.

دلم نمی خواهد آن باشم که در ایام بازنشستگی در پارک با دوستانش تخته نرد بازی می کند .

دلم نمی خواهد آن باشم که یکروز صبح زود در خانه ی سالمندان پتویش را برداشته و ملافه ای سفید رویش کشیده و به گورستان می برند .

دلم نمی خواهد آن باشم که در بستربیماری غیرقابل علاج با درد های  غیر قابل تحمل روزی هزار بار آرزوی مرگ می کند .

دلم نمی خواهد آن باشم که در بیمارستان اصرار دارد به جای مداوا، او را مرخّص کنند تا چون هر روز به خانه‌ی سالمندان رفته و صبحانه‌اش را در کنار همسرش که به بیماری فراموشی مبتلاست صرف کند.

هنوز نمیدانم دلم چی میخواهد...

***********

مسعود جان سپاسگزاریم

***********

هم از مذهب زاهدان ریا
هم از دین لائیکها خسته ام

من از این یقینهای ناپایدار
در انبوه تشکیکها خسته ام

از این خط کشیهای بی حد و مرز
از این گونه تفکیکها خسته ام

از این بوقها ، زردها ، سرخها
من از این ترافیکها خسته ام

تکاپوی آبی دریا کجاست؟ 
از این آب باریکها خسته ام

ز بس پُست کردم برای خودم
از این کارْتْ تبریکها خسته ام!

محمدرضا ترکی

به تشویق خواهر زاده ام قرار شد آدمی که هرگز انگشتهایش به دکمه های کامپیوتر نخورده ؛ چت کردن و بازی با اینترنت بلد نیست ؛ اهل سرک کشیدن به سایتها و وبلاگها نبوده ؛ و ایمیلش را حتی خواهر زاده اش و بر و بچه ها چک می کنند ، حالا از دنیای حقیقی خودش قدمی هم در این دنیای مجازی بردارد ... خاکم به سر ترقی معکوس کرده ای! در حالی که پیشتر دنیای مجازی معبری بود برای ورود به حقیقت. به قول صائب تبریزی :

دلیل عشق حقیقی ست عشقهای مجاز
به آفتاب رسد شبنم از نظاره گل

... و توفیق از اوست!

سهیل محمودی

http://sohail-mahmoudi.blogfa.com/

 سال دوم دبيرستان معلمي داشتيم كه با بقيه فرق مي كرد.مرحوم رضا عاملي هميشه خنده را بر لبان ما جاري مي كرد.طرز حرف زدنش با ديگر معلمان تفاوت داشت.به امتحان خيلي معتقد نبود.هر وقت هم امتحان مي گرفت به جواب داده شده حساس نبود.از ذهن باز صحبت مي كرد.قالب شكني مي كرد وفضا را گشاده مي خواست.با او راحت بوديم.شريعتي خوانده بود.سوال وجواب با اولذت داشت.

http://kavir2010.blogfa.com/

امروز 20 متر مانده به منزل کلاچ ماشین خالی شد .درب موتور را بالا زدم و متوجه شدم چند روز قبل که جعبه فرمان را تعمیر کار خواسته خارج سازد شیلنگ را کنار زده و به اگزوز چسبانده و در خاتمه یادش رفته آنر برگرداند سر جایش و در نتیجه ظرف چند روز به تدریج لاستیک شیلنگ ذوب شده و امروز سوراخ شده است . با دوچرخه رفتم پیش همان تعمیرکاران جوان جعبه فرمان در خیابان خاندایی کاشان .

 گفت : بروید من با موتور میام . رفتم و آمد .

نگاه کرد و گفت : سوراخ نشده و از محل بست روغن ترمز خارج شده .قبول کردم و در دلم گفتم بعدا  نشانت میدهم که حرفت درست نیست. موتورش را من سوار شدم و او ماشین را به تعمرگاه آورد .

 شیلنگ را باز کرد و دستش را محکم روی محل آسیب دیده ی شیلنگ گرفت تا من نبینم  و محل بست را نشان داد .

با اصرار شیلنگ را ااز او گرفتم و سوراخ به وجود آمده از تماس شیلنگ با اگزوز را نشان دادم .

این چه نانیست که مردم میخورند؟

 من این رفتار ناروا را نادیده گرفتم و از 6 هزارتومانی که از من بابت این تعمیر مطالبه کردند 4 هزارتومانش را دادم و خداحافظی کردم .

امروز توفیقی حاصل شد که با آقای چاقیان عضو محترم شورای شهر گفتگو نمایم . خلاصه :

1. هنوز کلنگ کارخانه ی آجر ماشینی زده نشده .
2. در بعضی کوره های آجرپزی  لاستیک ماشین سوختشان است .
3. سوخت کارخانه ی آجر ماشینی گاز است .
4. کارخانه ی آجر ماشینی آلودگی ندارد .
5. به کوره های آجرپزی نزدیک شهر دیگر حواله ی نفت سیاه نمی دهیم .
6. دلیل توقف احداث کارخانه ی آجر ماشینی فیض آباد این است که ما میگو ئیم سهامداران کارخانه ی آجر ماشینی باید کوره داران فعلی شهرستان خودمان باشند .
7. شورای شهر مسئولیت آزاد سازی اراضی کنار گذر را به عهده دارد که خوشبختانه این وظیفه انجام شده است .
8. آقای چاقیان ۸ سال در عراق اسیر بوده است و بازنشسته ی سپاه است .

سال 1356كلاس اول ابتدايي برايم وحشتناك بود.من هيچ از مدرسه سر در نمي آوردم.خيلي روزها خودم را به مريضي مي زدم تا به مدرسه نروم.خشونت پدرو مدير ومعلم مدرسه از يك طرف ومحيط رعب اور آن به شدت آزارم مي داد.فضاي خانه پر از جهل بود.پدر ومادرم ناگهاني مرا از فضاي كوچه و خاك بازي ودوستان اندكم وارد فضاي نا آشناي مدرسه كردند.حسن ناجي پسر همسايه هميشه مرا از مدرسه مي ترساند.او دو سال جلوتر از من به مدرسه رفته بود.حسن ناجي خيلي به سگ بازي علاقه داشت.او قدش بلند بود وگاهي ما را براي سگ بازي به بيابان مي برد.او مي گفت در مدسه يك نفر است به نام  صادقي كه به او مدير  مي گويند.او بچه ها را كتك مي زند وگاه آنها را زنداني مي كند. حتي بچه ها را از سقف آويزان مي كند.

 روز اول كه همه را به صف كردندمن حتي نتوانستم نام پدرم را بگويم.مرا به خانه فرستادند وگفتند برو به پدرت بگو بيايد.من گريه كردم. روزهاي بعدي هرچه معلم درس مي داد  نمي فهميدم. حتي وقتي قصه هاي لوح را همه بچه ها بلد بودند من نمي توانستم آنها را توضيح دهم. آقاي ستايش معلم كلاس اول يك روز مرا به پيش صادقي برد.چنان ترس وجودم را فرا گرفت كه حس مي كردم براي نجات از دست او بايد بلند بلند گريه كنم. اشك وفريادم مدرسه را فرا گرفت.بعضي معلمان از كلاس ها بيرون آمدند تا ببينند چه خبر است.صادقي سعي كرد مرا آرام كند.اما چون فايده اي نداشت دوباره مرا به خانه فرستادند.چند روزي گذشت تا آن كه به خاطر خشونت وكتك هاي پدر مجبور به رفتن به مدرسه شدم.كج دار ومريض به رفتنم ادامه دادم.حتي تغذيه كه معمولا كلوچه لي لي پوت وشيرهاي سه گوش پاكتي بود دلگرمي ايجاد نمي كرد.

چهار طرف مدرسه محتشم كلاس بود.حياط گودي داشت ويك حوض آب در آن جلوه نمايي مي كرد.دستشويي هاي مدرسه هميشه گرفتگي داشت. پر از آب وآشغال بود وبو مي داد. بعد ازآن يك راهروي تاريك بود كه به پشتي مدرسه مي رسيد.زنگ هاي تفريح كسي حق نداشت در حياط مدرسه باشد.همه بايد به پشتي مي رفتند.كمتر كسي مي توانست در مدرسه شيطنت كند.يادم مي آيد يكي از كلاس پنجمي ها را سر صف تنبيه كردند. چون كه در جوراب هايش تيله قايم كرده بود.من تعجب مي كردم او چطور جرات كرده بود تيله به مدرسه بياورد.

صبح روزهاي زمستان بچه ها كنار ديوار حياط مي ايستادندتا از  آفتاب  صبحگاهي كمي گرم شوند.در كلاس ما بخاري نفتي فضاي زيادي را سياه كرده بود . همه كلاس ها همين طور بود.كلاس  همسايه ما هم اولي ها بودند.سقف خشتي كلاس سوراخ  شده بود.لوله بخاري را از آنجا عبور داده بودند. آقاي فاطمي معلم آن كلاس به بچه ها  گفته بود اگر  شيطنت كنيد از آن سوراخ بخاري آويزانتان مي كنيم!شايد هيچ كس فكر نمي كرد چگونه. فقط ما مي ترسيديم.

يك روز ساعتي به زنگ خانه مانده بود كه صداي عجيبي از كوچه به حياط مي رسيد.همه ساكت بوديم تا آن صدا را تشخيص دهيم .معلم گفت دارندشعار مي دهند. در اين موقع زنگ زده شد. صدا هر لحظه زيادتر شد.مي گفتند شعاري ها آمدند.آنها وارد مدرسه شدند. من براي اولين بار جمعيت زيادي ديدم.باز هم ترسيدم.آنها  پسر هاي مدرسه راهنمايي بودند.در نظرم قد وهيكلشان بزرگ بود. از ميان جمعيت فرار كردم. ناگهان پدرم را ديدم كه به دنبالم آمده بود.خوشحال شدم. از آن روز به بعد من بهانه هاي بيشتري براي مدرسه نرفتن آوردم.تا آن كه همه از دستم خسته شدند.آن سال نيم كاره رها شد.من 7 تا خاله داشتم.گاهي حمايت آنها راداشتم و هميشه در محاصره آنها بودم.يك روز عصر با خاله احترام  به ميدانگاه محله رفتيم. يك ماشين جيپ ديديم كه به سرعت دور مي شد.تعدادي از مردم كنار در حسينيه جمع بودندوحرف مي زدند.روي زمين قطعات پاره شده عكسي  خودنمايي مي كرد.مردم مي گفتند عكس خميني است. مي گفتند امنيه ها آمدند وعكس ها را پاره كردند.اسم يك امنيه را خيلي مي شنيدم .صادقي، همان نامي بود كه بعدها فهميدم اعدامش كردند.

سال بعد دوباره مرا به مدرسه بردند.اين بار معلم مهربان تري داشتيم.آقاي باقرنژاد هيكل بزرگي داشت.او تنها كسي بود كه در مدرسه ريش داشت! درك وفهمم بهتر شده بود.اما باز هم گاهي مشكل داشتم. يادم مي آيدبعضي وقت ها معلم از گاگول بودنم عصباني مي شد ودستم را مي گرفت و روي كاغذ راه مي برد تا بلكه بتوانم درست بنويسم.

آن سال يادم است از چند تا درس لذت مي بردم. درس اكرم وامين برايم جالب بود . عكس هايي را خيلي دوست داشتم .عكس گنجشك هاي زير درخت.عكس مردي كه با گاري باربري مي كرد.عكس مردي كه زير باران در هواي نيمه تاريك راه مي رفت...

آن سال من فقط يك شيطنت كردم. وقتي زنگ خانه خورد زودتر از همه دويدم تا از صف خانه فرار كنم.وقتي جلو در حياط رسيدم ناگهان صادقي از دفتر بيرون آمد ومرا گرفت واز پله ها پرت كرد پايين.چيزيم نشد اما بغض كردم.معلممان آقاي باقر نژاد اين صحنه را ديد وبه مدير اعتراض كردكه چرا با من اين رفتار را كرد.آقاي باقرنژاد دوست داشتني بود امامن خيلي نمي توانستم او را دوست داشته باشم.چون او هم از نظام مدرسه بود!

روزهايي كه هواخوب بود ديكته را در حياط مي نوشتيم. مدرسه محتشم درخت بزرگي داشت شبيه درخت درس اكرم وامين كه گنجشك ها  زيرش دانه مي خوردند.

تابستان آن سال يك روزمشغول ساختن كاغذ هوايي بوديم.از بچه ها  شنيديم كه نتيجه ها آمده(همان كارنامه فعلي) باپسر خاله كه درس هايش بهتر ازمن بود به مدرسه رفتيم. در آنجا آقايي بود به اسم بيكي.او اسم ما را پرسيدودفتري را نگاه كردو گفت شما قبول شده ايد.حس آن روز ما خوشحالي زيادي بود كه با بالا رفتن كاغذ هوايي به آسمان زيادتر شد. 

http://kavir2010.blogfa.com/post-53.aspx

خیلی وقت بود اسم " سر کوچه ی دراز " را میشنیدم .چند روز پیش رفتم "سبزه میدون " پیاده شدم  و از اولین کوچه ی سمت راست خیابانی که به نوش آباد منتهی میشود وارد بافت شدم با راهنمایی دانش آموزی که به مدرسه میرفت رسیدم به میدانی که حسینیه ی " سر محله " و" مسجد قاضی "  روبروی هم در تنهایی و سکوت نشسته بودند .

سمت چپ بازارچه ای بود . چند قدم دیگرکه برداشتم ابتدای " سر کوچه ی دراز " بودم . کوچه ای واقعا دراز که منزل " عبدالله خان اکرمیان " در آن بود . منزلی که مراسم دهه ی اول محرم و یاد آوری  واقعه ی جانگداز کربلا همه ساله در آن برگزار میشود .خانه ها اکثرا سست بنیاد و نامحکم بودند و کوچه هم ، پیچهای ملایمی داشت و هم ، سربالایی و سرازیری  .

 تا آخراش نرفتم .پیچیدم سمت چپ و از روبروی بیمارستان سیدالشهدا سر در آوردم .حرکت کردم به سوی "سبزه میدون". تابلویی حکایت داشت که باید از کوچه ای مسقف به عرض  تنها یک نفر بگذرم  تا به قبر "امامزاده میمونه خاتون و امامزاده یحیی " برسم . هر چی بوده الان داشت نوسازی میشد .و ساختار اولیه اش  از بین رفته بود که اگر بود شاید صفایش بیشتر بود .

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

کاریزما(به یونانی: χάρισμα یا «خاریسما») یا فرهمندی در لغت به معنی «شکوه خدایی» یا فره ایزدی است. فرهمندی یکی از ویژگی‌های شخصیتی و از راه‌های نفوذ فرد یا گروه است؛ و از راه‌های کسب قدرت اجتماعی به حساب می‌رود. اشخاص فرهمند می‌توانند توده‌های مردم را به سوی خود جذب کنند؛ و یا آن‌ها را به انجام کاری وادار کنند، بدون این که مردم آن را بی‌عدالتی تلقی نمایند. شخص فرهمند همچنین جاذبه و محبوبیت بسیاری بین مردم دارد؛ و حتی اگر سمت رسمی در اختیار نداشته باشند، می‌تواند بر رفتار دیگران تأثیر بگذارد. در جوامع سنّتی، فرهمندی یا کاریزما را به عنایات ویژه ماورایی یا خصایل غیرعادی مربوط می‌کنند در حالی که بسیاری از جامعه‌شناسان امروز معتقدند که کسب شخصیت فرهمند(کاریزماتیک) ممکن است؛ و می‌توان ویژگی‌های شخصیت فرهمند را شناخت و آموزش داد.

مهم‌ترین شخصیت‌های فرهمند در طول تاریخ غرب هیتلر، موسولینی و دانتون بودند؛ خمینی و عبدالناصر نمونه‌های دیگری از شخصیت‌های فرهمند در خاورمیانه هستند.

توفیقی نصیبم شد تا با یک صاحب کوره ی آجر پزی در جاده ی قدیم آران و بیدگل گفت و گویی داشته باشم .حاصل آن اینجاست .

همه نفت سیاه مصرف میکنیم .

آن را از اصفهان می آوریم.

هر 20 روز ده تریلی مصرف کوره های من است.

هر دوروز یک تریلی .

کوره که روشن شد 1.5 تا 2 ساعت دود دارد .

شبها کوره را روشن میکنیم .پایان گفتگو

-----------------------------------------------------------------------------------

مطالب دیگر

نفت سیاه :

 نفت تصفیه نشده . باقی مانده ٔ نفت طبیعی پس از استخراج بعضی از مشتقات از آن مانند نفت سفید، بنزین و غیره

مازوت :

 یکی از هیدروکربن های نفتی که در تصفیه ی خام پس از اتر و بنزین و نفت چراغ بدست می آید و چون سیاه رنگ است به نام نفت سیاه نیز موسوم است . این ماده ارزان ترین مادة سوختنی برای کوره حمام ها و تنور نانوایی ها و موتورهای دیزل می باشد.

نمونه ی آگهی فروش : جهت تهیه نفت سیاه با ما تماس بگیرید با ارایه آنالیز.,زیر قیمت بورس

رييس سازمان صنايع و معادن يزد گفت:

کوره هاي آجرپزي به منظور حفظ مسائل زيست محيطي بايد حداقل 80 کيلومتر از مرکز استان فاصله داشته باشند.

مديركل حفاظت محيط زيست استان يزد بيان داشت:

 در اثر استفـاده از سـوخت مازوت ساليانه حدود ۱۵۰۰تن ذرات معلق در فضا منتشر مي‌شود و اين ميزان بـراي اكسيـدهـاي گـوگـرد به ۲۵۰۰ تن در سال مي‌رسد كه اگر چنين سوختي به گازوئيل تبـديل شـود آلودگي‌هـا به يـك سـوم كاهـش مـي‌يابد.

تابناک:

رضایی :دبير مجمع تشخيص مصلحت نظام و كانديداي انتخابات رياست جمهوري گفت: مسیر احمدی نژاد رو به پرتگاه و اصلاحات، بازگشت به گذشته است.
از وقتی که شنیده ام رضایی همچین حرفی پشت سر رئیس جمهورمان زده شبها خوابهای وحشتناک میبینم.

دیشب خواب دیدم در کوچه ای در خیابان سلیمان صباحی بیدگلی داشتم دنده عقب می رفتم اتومبیلم در گودال یک منزل در حال ساخت سقوط کرد .

امروز بعد از ظهر خواب دیدم بالای قلعه ی فیل پا بودم یک لحظه یک کفتر چایی از سوراخی آمد بیرون و من کنترل خود را از دست دادم و با سر پرت شدم پایین .ناگهان یک سیدی شبیه سیدهای مخصابادی که شالی سبز روی شانه اش بود ظاهر شد و مرا مثل حرکت آهسته ی فیلمها گرفت .

دم غروب داشتم فکر میکردم که یعنی خاتمی ۸ سال ما را به گذشته بازگردانده و حالا احمدی نژاد داره ما را به سمت پرتگاه میبرد. آخه اینا مگه مریضن ؟

    چه کسی و کدام نهاد می داند که در هر شهر و روستا روزانه چه تعداد کارگر، تا حدود نیم روز بر سر گذر می ایستند و کسی آن ها را به سر کار نمی برد ؟

کدام نهاد آن ها را می شناسد، نام نویسی کرده و به کمک آن ها می شتابد ؟

رنج و ناکامی مردان، زنان، دختران و پسران چنین خانواده هایی را چه کسی پاسخ گوست ؟

تبعات و عواقب ناکامی ها و ناهنجاری های ناشی از فقر اقتصادی و فرهنگی حاکم بر این خانواده ها را بر کل جامعه، چه کسی مورد مطالعه و تحقیق قرار داده است ؟

استاد حسین بیدگلی گل است .

ما از راه وبلاگمان با هم آشنا شدیم.

با برادرشان آقای غلامعلی بیدگلی در دوران دبیرستان همکلاس بودیم .

دیشب با تلفن گفت : میایی فردا با آقای عنایتی و آقای عموزاده بریم حامدآباد؟

گفتم : بله . چی از این بهتر؟

قرارمون جلو کارخونه ی برق .

با محمدجواد رفتیم .

یکی از صدها خوبیهای دوستان وقت شناسی و خوش قولی آنهاست.

چند دقیقه زودتر رسیدیم .

زیارت سلیمان  رو برو کانون بود . دربش باز بود .برای اولین بار رفتم توش.

 این که دربش باز بود و وسایلش را کسی نمی برد اسلامی بود و از زیبایی و تمیزی و نظم و آراستگی خبری نبود.یک منقل گازی و دو زیر سیگاری ملامین هم در یکی از زاویه ها بود .

از راهی که ما قدیما کوره ی سدجلاله میگفتیم به دشتهای عالی آباد و مبارکه و حامد آباد رفتیم .چاه اربابعلی و حوضش جایی بود که بیش از ۴۵ سال پیش من و سه تا از بچه های دائیم با سنین ۶-۴ سال تنها برای آبتنی آمده بودیم و این مکان خوشبختانه همچنان وجود داشت.

مناظر بسیار زیبا و اندیشه ها و خواسته های  دوستان بسیار به هم نزدیک بود و آسمان ابری و هوا معتدل بود .۵ تا کودک با تجربه بودیم .

از بالای برج قشنگ و در حال نابودی حامد آباد هنوز میتوان مساحت زیادی از اطراف را پایید و تماشا کرد .

درختان میوه باردار بودند و در انتظار .

گلهای محمدی خوشبوتر و مقبولتر از گلهای قمصر و نیاسر و زود تر از آنها شکفته بودند .

دشتهای گسترده ی و دلباز آران و بیدگل بسیار فرحبخش تر از دره های روستاهای کوهستانی کاشان میباشند .

هنوز حیوانهای مظلوم و کم توقع و بارکش موسوم به الاغ مرکب مناسبی برای ایاب و ذهاب زارعان از شهر به دشت میباشند و گوشه و کنار باغ ها و مزارع با لباسهای مندرس چند رنگ و تمیز ایستاده اند و هر چند دقیقه آوازشان در دشت طنین می افکند.

باقلا ها دیگر موقع چیدنشان است .خوشه های گندم وجو هنوز باید بر ساقه باشند .

چند عکس هم محمدجواد گرفت که در روزهای آتی خواهید دید .

استاد عنایتی گفت : تا کنون حدود ۵۰ داستان در حال و هوای بیدگل دوران کودکی نوشته است ولی هنوز به علاقمندان آثارش عرضه ی همگانی نشده است .قرار شد لطف نمایند و تصویری از یکی دو تا از آنها را داشته باشم .

نباید چاپ آثار ایشان  آنقدر به تعویق افتد که همه بعدا افسوس بخورند که کاشکی زودتر ...

کار خیر فقط به ساختن بنا محدود نمیشود . آنها که میتوانند باید هزینه های انتشار آثار ایشان را بپردازند و اطمینان داشته باشند که این کار خیر نیز مانند هر کار خیر دیگری پاداش دارد و تا  قرنها باقی میماند .حتی بیش از ساختمانها .

کار نیکی که استاد بیدگلی کرد و ما را به دور هم جمع کرد هم پاداش دارد .

خدا را شکر که امکان چنین تفریحات سالمی در شهر ما وجود دارد و چنین انسانهای شریفی دوستان من هستند .

جدید ترین عکس از میرحسین و زهرا رهنورد

میرحسین:بنده با اعتقاد به مسئله ولایت فقیه وارد عرصه انتخابات ریاست جمهوری دهم شده ام.(تابناک)

"مراسم شتر کشان" در روستاهای توابع کاشان  

ایران صدا: عید قربان از اعیادی است که در بین مسلمین از احترام و ارج ویژه‌ای برخوردار بوده و مسلمانان مراسم خاصی را به پا می‌داشته‌اند. از طرفی عید قربان یادآور یکی از بزرگترین امتحانات الهی است که حضرت ابراهیم (ع) با موفقیت آن را پشت سر گذاشتند و نهایتا به مقام امامت رسیدند./گروه فرهنگ وادب وهنر  

از طرفی عمل قربان کردن نه تنها برای حاجیان بلکه در بین مردم ایران از دیرباز (مبدا اسلام) رواج داشته است. مردم خوردن گوشت قربانی را مایه سلامت می‌دانستند. گوشت قربانی را معمولا بین فقرا تقسیم می‌کرده‌اند و آن را مایه برکت خانه می‌دانسته‌اند. علاوه بر این مراسم عید قربان در فرهنگهای مختلف ایرانی به اشکال متفاوت برگزار شده است.
در روستای کُله از توابع شهرستان کاشان رسم است که در روز عید قربان مراسمی با عنوان شتر کشان دارند. کسانی که نذر دارند دو ماه و عده ای پانزده روز قبل از عید قربان شتر قربانی را می خرند و رسم است که شتر را به محله ها ی روستا می برند و به قول مردم شتر را می گردانند. شتر گردان ها که دو نفر هستند و صدای خوشی هم دارند شتر ها را تزیین می کنند و با پارچه های زیبا به خصوص پارچه های سبز شتر ها را تزیین می کنند و یک قالیچه زیبا هم روی کوهان شتر می اندازند. در روز عید قربان مردم در قربانگاه جمع می شوند تا؛ نوای مداحان به خصوص شتر گردان ها را بشنوند و در مراسم شرکت کنند. در زمان قربانی کردن شتر پارچه سفیدی به پشت شتر و دستمال سرخ رنگی به گردن شتر می بندند و مراسم قربانی کردن شتر در میان صدای صلوات دسته جمعی مردم، بعد از دعا و مراسم رسمی صورت می گیرد... بشنوید.  

http://www.iranseda.ir/showFullItem/?r=126127

مراسم شتركشان در كاشان

            شايد مفصل‌ترين مراسم قرباني شتر را مردم كاشان برگزار مي‌كردند. درين روز، لوطي‌ها، سرجنبانها، كدخداها و رؤساي محله‌ها و همه آنهائي كه ازين جهت نام ورسمي داشتند، مجال خودنمائي پيدا مي‌كردند تا هنر پهلواني و پيش‌كسوتي خود را نشان دهند، ده روز پيش از عيد، شتر را طبق معمول آرايش كرده با طبل و نقاره، در حالي كه يك خواننده هم، اشعار مذهبي، مناسب با قرباني،‌مي‌خواند در كوي و برزن گشته به در خانه‌ها مي‌رفتند، صاحب‌خانه‌ها، هركس به اندازه توانائي و استطاعتش به گردانندگان شتر، چيزي مي‌دادند، روز عيد، صبح، هزارن نفر از مردم شهر براي ديدن مراسم قرباني به خارج دروازه فين، در جائي كه آنرا مصلي مب‌ناميدند و گاهي هم نماز عيد را، پس از مراسم قرباني، آنجا مي‌خواندند، مي‌رفتند، ظاهراً در اغلب نقاط ايران، مراسم قرباني در همين مصلي‌ها، كه بيرون شهر بوده و با وسعت زياد خود مي‌توانسته انبوه جمعيت تماشاچيان را در خود جاي دهد، برگزار مي‌شده است. در حدود چاشت، شتر را با همان زيور و زينت روزهاي پيش، در حاليكه جمعيت زيادي از مردم آنرا همراهي مي‌كردند مي‌آوردند، عده‌اي هم سوار اسب بودند كه مي‌بايست سهمي از شتر را كه اصطلاحاً (مچه) خوانده مي‌شد بگيرند و به شهر ببرند تا آنرا ميان مردم قسمت كنند، وقتي شتر به مصلي مي‌رسيد آنرا به طرف گودالي برده، پس از آنكه از زيور و آلات و پوشش، لختش مي‌كردند، مي‌خواباندند، و بنا به رسم معهود، ذبحش مي‌كردند، هريك از محلات و حتي پاره‌اي از خانواده‌ها سهمي داشتند كه قبلاً آنرا روي پوست شتر، قبل از نحر كردن، با رنگ علامت‌گذاري كرده بودند، پس از قطعه قطعه كردن قرباني، كساني كه، بطور وراثت، صاحب سهم شناخته شده بودند، قسمت خود را جلو اسب گذاشته، با غرور تمام، در ميان سيل جمعيت به سوي شهر و مقصود خود، راه مي‌افتادند. از اين جا بود كه بعضي عمليات پهلواني و لوطي‌گري‌ها و نمايش‌ها آغاز مي‌شد، سر قرباني را نخست به خانه حاكم مي‌بردند ولي پيش از بردن به آنجا، در مسير خود، نزديك دروازه شهر، از اينكه سر را از طرف راست ببرند يا از طرف چپ، زد و خوردها و بعضي اوقات كشت و كشتارها مي‌شد، گروهي چپ چپ و عده‌اي راست راست مي‌گفتند و بالاخره هر دسته‌اي كه غالب مي‌شد، سر را به آن جهت كه ميخواست مي‌برد، هنوز اين اصطلاح، كه پيران بياد دارند، از آن روزگار باقي مانده است كه مي‌گويند «فلاني گمان مي‌كند سر را از راست آورده است» يعني كار مهمي نكرده است.

            سرانجام سر را به خانه‌اي در محله محتشم كاشان برده، آنجا مراسم پذيرائي به عمل مي‌آمد، چاي و شربت مي‌دادند، سهم صاحب‌خانه اين بود كه نظر قرباني را درآورده براي خود نگدارد و ميدانيم كه اين نظر را پس از خشكاندن، در دفع چشم زخم بكار مي‌برند و گاهي همراه بچه‌ها مي‌كردند تا كسي آنها را چشم نزد. از همه جالب‌تر، سرنوشت دم قرباني بود، آن كس كه بنا بر وظيفه موروثس عهده‌دار زدن دم بود، مي‌بايست با يك ضربت دم قرباني را قطع كند، بعد آنرا برداشته، به حال دو، با سرعت زياد، بطرف شهر و داخل دروازه بدود تا به درخت خشگه برسد، اين درخت كه از نوع نارون و بسيار بلند و تنومند بود، با وجود سبز بودن، به درخت خشگه، شهرت داشت و در تكيه و سر گذرگاهي قرار داشت، همه مردم كاشان آنرا مي‌شناختند و اصلاً آن محل را پاي درخت خشگه مي‌ناميدند. پس از آنكه حامل دم با همراهانش به اينجا مي‌رسيد، مي‌بايست دم را با قدرت هرچه بيشتر به طرف بالاي درخت پرتاب كند كه در نتيجه دم قرباني، بالاي درخت، ميان شاخ و برگهايش مي‌ماند، پس از آنكه (مچه‌برها) قسمت‌هاي مختلف قرباني را مي‌بردند، فقط قسمت شكم باقي مي‌ماند، كه آنهم سهم مردم فين بزرگ بود، فيني‌ها كه از پيش آماده بودند چوب بلندي را داخل شكم كرده، دو سرش را از دو طرف، عده‌اي بر دوش گرفته و بسوي فين مي‌دويدند. آنوقت خون قرباني را كه با خاك آغشته و مخلوط بود، زارعان، براي تبرك، حمل كرده براي كشت خود مي‌بردند.

            گردانندگان اين مراسم، كه دست اندر كار قرباني بودند،‌البته شعاري هم داشتند كه آن تقليد صداي شتر بود و فرياد (بل و بل) آنان به آسمان مي‌رسيد.

  http://www.ichodoc.ir/p-a/CHANGED/167/html/167-60.htm

اصل چهار در روستاهاي ايران مايه زحمت شده بود!
دردسرهاي تاريخي توالت‌هاي آمريکايي در ايران

براساس اصل چهارم ترومن دولت امريکا هر سال مبالغي به هر دولت و کشور در معرض تهديد کمونيسم مي‌پرداخت. البته غير از اين مبلغ، تعدادي وسايل نظامي و مهمات‌ براي نيروهاي مسلح و نيز وسايل بهداشتي و مواد غذايي نيز به دولت‌هاي مزبور تعلق مي‌گرفت.