منبع

"صالح وحدت " او درسال ۱۳۱۳ خورشيدي ،در بید گل کاشان چشم به جهان گشود و سال های زیادی را در عرصه شعر و نویسندگی و تدریس ادبیات فاسی مشغول بود.

شاملو در کتاب «یک هفته با شاملو » در باره او می گوید :« نسبت به صالح وحدت احساس نزدیکی می کنم، زیرا شعرهایش را در کتاب های مختلف شعر امروز خوانده ام و پاره ای از آنها مرا گرفته و زمزمه گاه و بیگاهم شده . او کم حرف اما شیرین زبان است .»

دوران کودکی صالح وحدت به قالیبافی گذشت . در همان روزهای اول ورود به مکتب در اثر رفتار تهاجمی معلم او از مکتب فرار کرد و دیگر به آنجا باز نگشت. در سن ۱۵سالگی کلاس اول ابتدایی را شروع و تحصیلش را تا دریافت مدرک لیسانس در رشته ادبیات فارسی ادامه داد. در سال ۱۳۵۳ ازدواج کرد که حاصل آن دو فرزند به نام های کاوه و مهرنوش است .

اشعار بسیاری از او در مجله هایی چون فردوسی ،کلک ،چیستا ، دنیای سخن ، آدینه و بسیاری از رورنامه هابه چاپ رسیده است .

صالح وحدت در ۱۳ اسفند ۱٣٨٥در اثر سکته قلبی در گذشت.

آثار منتشر شده:

" خودناشناختگی " روایتی دیگر از حکایت شیخ صنعان  انتشارات زمان چاپ ۱٣۷٨

حروف آتشین – ترجمه ای از آثار جبران خلیل جبران انتشارات معین چاپ ۱٣٨۰

سرودنی دیگر – گزینه اشعار – نشربید گل چاپ ۱۳٨۲

آثار آماده چاپ:

برگزیده اشعار

شصت گهواره زندگی ( پاسخ به هفتاد سنگ قبر یدالله رویایی)

شعرعرفانی برای کودکان

دو منظومه

روزگار شاعر ( رمان )

دانشجوی عاشق ( رمان )

مردی با سایه اش ( داستان )

نقش زن درشاهنامه .

حافظ از باد خزان در چمن دهر مرنج

فکر معقول بفرما گل بی خار کجاست

در این چمن چو درآید خزان به یغمایی

رهش به سرو سهی قامت بلند مباد

مرغ زیرک نزند در چمنش پرده سرای

هر بهاری که به دنباله خزانی دارد

باغبانا ز خزان بی​خبرت می​بینم

آه از آن روز که بادت گل رعنا ببرد

هنوزم فانوس اين دهكده ام

حرمت نفت و طلا تو خونمه

تو رو با تموم حرفا دوس دارم

اسمتون هنوز سر زبونمه

واسه كاشيكاريات دلواپسم

واسه حوضاي عميق نقاشي

واسه آينه كاري طاقاي نور

واسه گنجشككاي اشي مشي

هنوزم ساقه ي لاله هاي تو

تازه از اشكاي پنهون منه

مشتي از خاكتو بردار و ببين

تو رگاش نفت تو  و خون منه

 اگه من مثل درختا ايستادم

ريشه هام تو دستاي تو محكمه

رگام از تو خون مي گيره شب و روز

منو با اسم تو مي شناسن همه

مال من باش و نذار ستاره ها

مث فانوساي مرده بد بشن

وقتي سرما مي زنه زمستونا

از سر نعش درختا رد بشن

عبدالجبار کاکائی

از پدرم اسمشُ ياد گرفتم

 وقتي چشام به روي دنيا وا شد

هنوز تو قنداقه بودم ياعلي

گفت و منُ بغل گرفت و پاشد

تو عالم بچگي و سادگي

وقتي غمي دنيامُ تاريك مي كرد

پدر ميگفت يا علي و پا مي شد

منُ به آسمونا نزديك مي كرد

زمزمه ي ياعلي و ياعلي

از رگِ مادرم تو خونم مي ريخت

شباي تشنه وقتي شيرم مي داد

طعم علي روي زبونم مي ريخت

علي كليد خانه ي خدا بود

قفل دل شكسته رُ وا مي كرد

علي مثِ فرشته هاي معصوم

با گريه دنيا رُ تماشا مي كرد

ماه شباي مشق بچگي هام

عكس علي بود كه تو چشمه مي ريخت

وقتي علي رُ مي نوشتم رو خط

نام علي برام كرشمه مي ريخت

بچگيام عمريه رفته از ياد

با اونكه از غصه دارم تا مي شم

دخترمُ وقتي بغل مي كنم

بازم مي گم يا علي و پا مي شم

عبدالجبار کاکایی

*

*

تولد

آذر ماه ۱۳۰۲

محل تولد

تهران

 ورود به دانش‌سرای عالی تهران

۱۳۲۲

ورود به حزب توده

۱۳۲۳

چاپ «از رنجی که می‌بریم» و انشعاب از حزب توده

۱۳۲۶

آشنایی با سیمین دانشور

۱۳۲۷

ازدواج با سیمین دانشور

۱۳۲۹

سخنرانی در مقابل منزل دکتر مصدق

۹/۱۲/۳۱

کناره گیری از رهبران نیروی سومی‌ها

۲/۳۲

سفر به اسرائیل و ( کتاب غربزدگی)

۱۳۴۱

سفر حج و (سنگی بر گوری)

۱۳۴۲

وفات در اسالم گیلان در ۴۶ سالگی

۱۸/۶/۱۳۴۸

محل دفن

مسجد فیروزآبادی

آثار:

اورازان

(۱۳۳۳)

مدیر مدرسه

(۱۳۳۷)

نفرین زمین

(۱۳۴۶)

نون والقلم

*

در خدمت و خیانت روشنفکران

*

پنج داستان

تات‌نشین‌های بلوک زهرا

جزیرهٔ خارک درّ یتیم خلیج فارس

چهل طوطی

خسی در میقات

دید و بازدید

زن زیادی

سرگذشت کندوها

سفر آمریکا

سه تار

مکالمات

یک چاه و دو چاله

نیما چشم جلال بود

در خدمتیم

ارزیابی شتاب‌زده

 سفر به ولایت عزراییل

سفر روس

ترجمه:

عبور از خط

قمارباز(رمان)

سوء تفاهم

دست‌های آلوده

کرگدن

آپارات

، آفتامات

، آسفالت

، باک

، بالانس

، برزنت

، بکسوات

، بکسل

، بنزین

، پلاتین

، پُلُس

لنت

، ماشین

  واگن

تراموا

، ترانزیت

، ترمز

، دیفرانسیل

، دینام

پریموس

، پُز

، پُست (به معنی مقام اداری)

، پودر

، تراخم

، چرتکه

، چدن

، چمدان

 درشکه

، دوجین،

 دوش،

 ساخارین

، سماور،

 سیگار،

، وان (حمام)،

 ویترین،

، وان (حمام)،

 ویترین،

، قرنیز

، کتلت

املت،

، رادیاتور

، رزوه

، رُل

، زاپاس

، ژیگلور

، ساسات

، شاتون

، شاسی

، شلنگ

، فابریک

، قالپاق

، کاپوت

، کاربراتور

، کوپه

 گاراژ

، لاستیک

کلیشه

 بالون

، بانک

، بلیط

، پاگون

، راپورت

، شنل

، فانوسقه

، فرم (در کاربرد لباس)

، قرنطینه

، قزاق،

 کالسکه

، مانور

، مدال

، واکسیل

، آرتیست

، استکان

، اسکناس

، باندرول

،  کمپوت،

 کمد

، گتر (نوار پارچه‌ای)

، متقال،

  واکس

 بیسکویت،

 پیراشکی،

 پیک (پیالهٔ مشروب)

، چای

، چتول (ظرف مشروب)

، سوخاری

، شکلات

، کالباس

، وانیل

، ودکا

، ورمیشل

بیگودی

، پالتو

، پُرو (لباس)

، جلیقه

، زیگزاگ،

 سارافون

 ساسون

، کُرک

، کِلوش (نوعی دامن زنانه)

، گالش

بانکه

، بایکوت

، برلیان

، بشکه

، بیلیارد

، پارتیزان

، پاسور

، پاکت

، پُرس

 سیگارت

، شابلون،

 ، شانتاژ

، شانس

، شماطه

، شوت (فرد کندذهن)

 فامیل

، فرز (دستگاه برش)

، فرغون

، فوتبالیست

مثل عنکبوت غول پیکری
که طعمه را
در فراخنای حوصله
 به دام می کشد
 و بعد
ناگهان
به کام می کشد ،
این زمانه هم
به جرم لحظه های خوب
- لحظه های عاشقانه ای که داشتیم -
        دارد از من و تو انتقام می کشد ! 

دانی که چیست دولت دیدار یار دیدن
در کوی او گدایی بر خسروی گزیدن

دوش از مسجد سوی میخانه آمد پیر ما

ما مریدان روی سوی قبله چون آریم چون

در خرابات طریقت ما به هم منزل شویم

عقل اگر داند که دل دربند زلفش چون خوش است

روی خوبت آیتی از لطف بر ما کشف کرد

با دل سنگینت آیا هیچ درگیرد شبی

تیر آه ما ز گردون بگذرد حافظ خموش

چیست یاران طریقت بعد از این تدبیر ما

روی سوی خانه ی خمار دارد پیر ما

کاین چنین رفته​ست در عهد ازل تقدیر ما

عاقلان دیوانه گردند از پی زنجیر ما

زان زمان جز لطف و خوبی نیست در تفسیر ما

آه آتشناک و سوز سینه شبگیر ما

رحم کن بر جان خود پرهیز کن از تیر ما

این ابیات را از وبلاگی دیگر کپی و با کمی تغییر مناسب زمان حال نمودم.

ننگر تو مرا همسان با هرخس و خاشاکم

در جمع سیه رویان من پاکتــر از پاکـــم

در مجلس مه رویان بالاترم از هر کس

این من که به چشمانت ناچیز تر از خاکم

من خوبترم از گل خوشبوترم از سنبـل

ای مرد مرا مشکن   بنگر که چه بی باکـم!

از گفتن و رفتارت گر شکوه کنم روزی

خورشید شود گریان بر وضع اسفناکم

اشک خونین بنمودم به طبیبان گفتند

درد عشق است و جگرسوز دوایی دارد

چرا چون لاله خونین دل نباشم

که با ما نرگس او سرگران کرد

حال خونین دلان که گوید باز

و از فلک خون خم که جوید باز

بادل خونین لب خندان بیاورهمچوجام

نی گرت زخمی رسدآیی چوچنگ اندرخروش

چوغنچه برسرم ازکوی او گذشت نسیمی

که پرده بر دل خونین به بوی او بدریدم

از هیچ کسان هیچ ندارم گله ای
من با چه زبان کنم شکایت از هیچ ؟!

 مرد برزخ ستاره و سحر                                      

مرد قرن نور ها وسايه ها

بي تو هر دقيقه تازه مي شود

رنگ خاكستري گلايه ها

مرهم صبور درد هاي سخت

عقل بي قرار سرزمين ما

كاشف دقيقه هاي گم شده

ناجي ترانه هاي بي صدا

اي طلايه دار  اعتماد و عشق

من اسير عصر سنگ و آهنم

بال هاي خسته ي مرا ببين

آخرين پرنده ي قفس منم

خسته از دروغ و تشنه از سراب

پشت ميله ها به جستجوي تو

من پرنده اي رها و عاشقم

پر نمي كشم مگر به سوي تو

شايد اين پناه آخر من است

نوشته شده توسط عبدالجبار کاکایی در دوشنبه چهارم خرداد 1388 ساعت 20:31

***********

مسعود جان سپاسگزاریم

***********

هم از مذهب زاهدان ریا
هم از دین لائیکها خسته ام

من از این یقینهای ناپایدار
در انبوه تشکیکها خسته ام

از این خط کشیهای بی حد و مرز
از این گونه تفکیکها خسته ام

از این بوقها ، زردها ، سرخها
من از این ترافیکها خسته ام

تکاپوی آبی دریا کجاست؟ 
از این آب باریکها خسته ام

ز بس پُست کردم برای خودم
از این کارْتْ تبریکها خسته ام!

محمدرضا ترکی

سال 1356كلاس اول ابتدايي برايم وحشتناك بود.من هيچ از مدرسه سر در نمي آوردم.خيلي روزها خودم را به مريضي مي زدم تا به مدرسه نروم.خشونت پدرو مدير ومعلم مدرسه از يك طرف ومحيط رعب اور آن به شدت آزارم مي داد.فضاي خانه پر از جهل بود.پدر ومادرم ناگهاني مرا از فضاي كوچه و خاك بازي ودوستان اندكم وارد فضاي نا آشناي مدرسه كردند.حسن ناجي پسر همسايه هميشه مرا از مدرسه مي ترساند.او دو سال جلوتر از من به مدرسه رفته بود.حسن ناجي خيلي به سگ بازي علاقه داشت.او قدش بلند بود وگاهي ما را براي سگ بازي به بيابان مي برد.او مي گفت در مدسه يك نفر است به نام  صادقي كه به او مدير  مي گويند.او بچه ها را كتك مي زند وگاه آنها را زنداني مي كند. حتي بچه ها را از سقف آويزان مي كند.

 روز اول كه همه را به صف كردندمن حتي نتوانستم نام پدرم را بگويم.مرا به خانه فرستادند وگفتند برو به پدرت بگو بيايد.من گريه كردم. روزهاي بعدي هرچه معلم درس مي داد  نمي فهميدم. حتي وقتي قصه هاي لوح را همه بچه ها بلد بودند من نمي توانستم آنها را توضيح دهم. آقاي ستايش معلم كلاس اول يك روز مرا به پيش صادقي برد.چنان ترس وجودم را فرا گرفت كه حس مي كردم براي نجات از دست او بايد بلند بلند گريه كنم. اشك وفريادم مدرسه را فرا گرفت.بعضي معلمان از كلاس ها بيرون آمدند تا ببينند چه خبر است.صادقي سعي كرد مرا آرام كند.اما چون فايده اي نداشت دوباره مرا به خانه فرستادند.چند روزي گذشت تا آن كه به خاطر خشونت وكتك هاي پدر مجبور به رفتن به مدرسه شدم.كج دار ومريض به رفتنم ادامه دادم.حتي تغذيه كه معمولا كلوچه لي لي پوت وشيرهاي سه گوش پاكتي بود دلگرمي ايجاد نمي كرد.

چهار طرف مدرسه محتشم كلاس بود.حياط گودي داشت ويك حوض آب در آن جلوه نمايي مي كرد.دستشويي هاي مدرسه هميشه گرفتگي داشت. پر از آب وآشغال بود وبو مي داد. بعد ازآن يك راهروي تاريك بود كه به پشتي مدرسه مي رسيد.زنگ هاي تفريح كسي حق نداشت در حياط مدرسه باشد.همه بايد به پشتي مي رفتند.كمتر كسي مي توانست در مدرسه شيطنت كند.يادم مي آيد يكي از كلاس پنجمي ها را سر صف تنبيه كردند. چون كه در جوراب هايش تيله قايم كرده بود.من تعجب مي كردم او چطور جرات كرده بود تيله به مدرسه بياورد.

صبح روزهاي زمستان بچه ها كنار ديوار حياط مي ايستادندتا از  آفتاب  صبحگاهي كمي گرم شوند.در كلاس ما بخاري نفتي فضاي زيادي را سياه كرده بود . همه كلاس ها همين طور بود.كلاس  همسايه ما هم اولي ها بودند.سقف خشتي كلاس سوراخ  شده بود.لوله بخاري را از آنجا عبور داده بودند. آقاي فاطمي معلم آن كلاس به بچه ها  گفته بود اگر  شيطنت كنيد از آن سوراخ بخاري آويزانتان مي كنيم!شايد هيچ كس فكر نمي كرد چگونه. فقط ما مي ترسيديم.

يك روز ساعتي به زنگ خانه مانده بود كه صداي عجيبي از كوچه به حياط مي رسيد.همه ساكت بوديم تا آن صدا را تشخيص دهيم .معلم گفت دارندشعار مي دهند. در اين موقع زنگ زده شد. صدا هر لحظه زيادتر شد.مي گفتند شعاري ها آمدند.آنها وارد مدرسه شدند. من براي اولين بار جمعيت زيادي ديدم.باز هم ترسيدم.آنها  پسر هاي مدرسه راهنمايي بودند.در نظرم قد وهيكلشان بزرگ بود. از ميان جمعيت فرار كردم. ناگهان پدرم را ديدم كه به دنبالم آمده بود.خوشحال شدم. از آن روز به بعد من بهانه هاي بيشتري براي مدرسه نرفتن آوردم.تا آن كه همه از دستم خسته شدند.آن سال نيم كاره رها شد.من 7 تا خاله داشتم.گاهي حمايت آنها راداشتم و هميشه در محاصره آنها بودم.يك روز عصر با خاله احترام  به ميدانگاه محله رفتيم. يك ماشين جيپ ديديم كه به سرعت دور مي شد.تعدادي از مردم كنار در حسينيه جمع بودندوحرف مي زدند.روي زمين قطعات پاره شده عكسي  خودنمايي مي كرد.مردم مي گفتند عكس خميني است. مي گفتند امنيه ها آمدند وعكس ها را پاره كردند.اسم يك امنيه را خيلي مي شنيدم .صادقي، همان نامي بود كه بعدها فهميدم اعدامش كردند.

سال بعد دوباره مرا به مدرسه بردند.اين بار معلم مهربان تري داشتيم.آقاي باقرنژاد هيكل بزرگي داشت.او تنها كسي بود كه در مدرسه ريش داشت! درك وفهمم بهتر شده بود.اما باز هم گاهي مشكل داشتم. يادم مي آيدبعضي وقت ها معلم از گاگول بودنم عصباني مي شد ودستم را مي گرفت و روي كاغذ راه مي برد تا بلكه بتوانم درست بنويسم.

آن سال يادم است از چند تا درس لذت مي بردم. درس اكرم وامين برايم جالب بود . عكس هايي را خيلي دوست داشتم .عكس گنجشك هاي زير درخت.عكس مردي كه با گاري باربري مي كرد.عكس مردي كه زير باران در هواي نيمه تاريك راه مي رفت...

آن سال من فقط يك شيطنت كردم. وقتي زنگ خانه خورد زودتر از همه دويدم تا از صف خانه فرار كنم.وقتي جلو در حياط رسيدم ناگهان صادقي از دفتر بيرون آمد ومرا گرفت واز پله ها پرت كرد پايين.چيزيم نشد اما بغض كردم.معلممان آقاي باقر نژاد اين صحنه را ديد وبه مدير اعتراض كردكه چرا با من اين رفتار را كرد.آقاي باقرنژاد دوست داشتني بود امامن خيلي نمي توانستم او را دوست داشته باشم.چون او هم از نظام مدرسه بود!

روزهايي كه هواخوب بود ديكته را در حياط مي نوشتيم. مدرسه محتشم درخت بزرگي داشت شبيه درخت درس اكرم وامين كه گنجشك ها  زيرش دانه مي خوردند.

تابستان آن سال يك روزمشغول ساختن كاغذ هوايي بوديم.از بچه ها  شنيديم كه نتيجه ها آمده(همان كارنامه فعلي) باپسر خاله كه درس هايش بهتر ازمن بود به مدرسه رفتيم. در آنجا آقايي بود به اسم بيكي.او اسم ما را پرسيدودفتري را نگاه كردو گفت شما قبول شده ايد.حس آن روز ما خوشحالي زيادي بود كه با بالا رفتن كاغذ هوايي به آسمان زيادتر شد. 

http://kavir2010.blogfa.com/post-53.aspx

روزی ز سر سنگ   عقابی به هوا خاست

و اندر طلب طعمه   پر و بال بیاراست

بر راستی بال نظر کرد و چنین گفت

امروز همه روی زمین   زیر پرماست

بـر اوج فلک   چون بپرم   از نظـر تــیز

می‌بینم اگر ذره‌ای اندر ته دریاست

گر بر سر خـاشاک   یکی پشّه بجنبد

جنبیدن آن پشّه   عیان در نظر ماست

بسیار منی کـرد و ز تقدیر نترسید

بنگر که از این چرخ جفا پیشه   چه برخاست

ناگـه ز کـمینگاه   یکی سـخت کمانی

تیری ز قضا و قدر انداخت   بر او راست

بـر بـال عـقاب آمـد و آن تیر جـگر دوز

وز ابر مر او را   بسوی خاک فرو کاست

بر خـاک بیفتاد و بغلـتید چو ماهی

وانگاه پر خویش   گشاد از چپ و از راست

گفتا:عجب است! این که ز چوب است و ز آهن!

این تیزی و تندیّ و پریدنش کجا خاست؟

چون نیک نگه کرد و پر خویش بر او دید

 گفتا: زکه نالیم که از ماست که بر ماست

در روایات اسلامی آمده است که روزی حضرت رسول (ص)در جمع یاران خود مشغول بحث و گفتگو بود که شخصی وارد شد و پس از سلام با صدای بلند اظهار داشت در فلان خانه، در فلان محله ، زن و مرد نامحرمی با یکدیگر خلوت کرده­اند. جوّ جلسه با شنیدن این خبر متشنّج شد. حضرت رسول (ص) مکثی کرد و پرسید کدام یک از شما حاضر است به محل مزبور برود و صحّت وسقم موضوع را روشن کند. تعداد زیادی ، دست­های خود را بالا برده و اعلام داوطلبی کردند. اتفاقاً حضرت علی (ع) در جمع بود و از آن جا که پیامبر بزرگ اسلام ، جامعه خود را می­شناخت ، و با روحیه انسان­های هوچی طلب و آبرو ریز آشنا بود ، همه آن­ها را به نشستن دعوت کرد و علی (ع) را برای روشن ساختن موضوع ، روانه محل کرد. پیشوای اول مومنان ، خود را بلافاصله به محل رسانید. ولی قبل از این که وارد کوچه اصلی شود ، چشم های خود را بست و در همان حالت از کوچه عبور کرد ، وارد خانه شد ، و با چشم بسته در خانه گشتی زد و از آن خارج شد. سپس به جمع رسول خدا برگشت و عرضه داشت من هیچ کس را در آن خانه ندیدم !!!

http://va-ama-bad.blogfa.com/

قديمي دِهي بود آران بنام
پر از نعمت و ثروت و احتشام
همه باغ و دشت و چمنزار و كشت
در آزادي و خرّمي چون بهشت
فروزان، شبانِ دل­افروز او
فروغِ رخِ زندگي­روزِ او
فضايش مهيّج، چو كانونِ دل
گلش زندگي­بخش، چون خونِ دل
زن و مردِ آن، ساده و كارگر
همه زارعِ و قانعِ و رنجبر
شنيدم كه آران از آن نام جست
كه بُد مركزِ آريا از نخست
وزان نام بُردار، آراني است
كه خود ز اولين قومِ ايراني است

                     ***

يكي چشمه­اي نامش، آران دشت
در آن دِه، ز هر خانه­اي مي­گذشت
ز پيرانِ پيشينِ دِه، اين سخن
بُدي نقشِ پيشانيِ مرد و زن
كه اين چشمه­ي پاك، معجز نماست
در آن موجي از قُلزم كبرياست
بشويد از او هر كه رخ، صبحدم
نبيند يقين تا شب، آشوب و غم

                       ***

همه­ مردمِ اين دِهِ بخت­ْيار
دلِ و جانِ خود شسته از هر غبار
تمدّن نكرده بدان سو گذر
نبود از تجمّل در آنجا اثر
زن و مردِ آن پاك و پاكيزه دل
به يكديگر از جان و دل متصل
دلِ هر يك از مهر گنجينه­اي
فروزان­تر از پاك، آيينه­اي

 شادروان استاد نظام وفا

http://va-ama-bad.blogfa.com/

تمامی ساعات و روزها و شبهای یک سال مبارک و فرخنده است و هر یک از اعداد و حروف و علائم و گیاهان و جانوران و موجودات ارزش خاص خود را دارند و هیچیک نحس نیستند.

آنچه نحس و ناپسند است نادانی و جهل و خرافه گرایی میباشد .

همه ی دختران دم بخت باید بدانند که از علف کاری ساخته نیست و آنچه بختشان را خوش مینماید همانا کسب دانش و هنر و دوری از رفتارهای جلف و خوارکننده و روی آوردن به گفتار و پندار و کردار نیک و اخلاق خوش و حجب و حیای ایرانی میباشد .

۱۳ به در - سیزده به در - سبزه گره زدن

پشت این پنجره چشمی ست به در خشکیده

آن نـگـــاهـــی که به در بود دگـــــــــر خشکیده

***

شوق از حــلقـــه ی گـیـســـوی نگـــار افتـــاده

شــــور در حـنـجــــره ی مـــرغ سحـر خشکیده

***

آن گـــــل _ِ قـــــــــاصــــــدک _ِ آمـــــــــده از راه دراز

که ز احـــســــــاس تـو مـی داد خبر خشکیده

***

رود مــی رفـــت به دریــــا بــرسد ، امـــا حـیـف

چـــنـــد روزی ست کـه در راه سفــر خشکیده

***

جـــــای این جنگـل خشکیده ی بی آب و علف

کــــاش مـی شـد که ببینیم تـــبـــر خـشـکیده

http://manebito.blogfa.com/

گرچه همچون شانه عمرم در تهیدستی گذشت
یک سر مو از سر زلف تو درهم نیستم !

به مردم چنان این جهان تنگ شد
که خود را به ملک عدم می کشند

یک چند چو ما سلسله جنبان جنون باش
تا چند به تقلید خردمند توان بود !؟

با پستی همت چه زنی دم ز اناالحق!؟
این حرف بلندی ست که بر دار توان زد

بی تابی ام بجاست که دوش از هجوم غم
آمد خیال او به دل تنگ و جا نیافت !

در حیرتم که دشمنی کفر و دین چراست
از یک چراغ کعبه و بتخانه روشن است

گه پای بند خالم و گه کوچه گرد زلف
یک دم به حال خود نگذارد هوس مرا

ز دوری تو گرفت آن قدر ملال مرا
که جام باده نمی آورد به حال مرا 

محمدرضا ترکی

يــاد تــو در دل اسـت بــاور كـن  دوريــت مـشـكـل اسـت بـاور كــن

بـاغــهــاي شــكــوفـه و شـبـنـم   بــي تـو بي حاصل است بـاور كن

بــــا نـگــاهــم ز دور دريـــاهــا    كــوي تــو سـاحـل اسـت بـاور كن

كاروان چون رود دلم با اوست  يـار در مـحـمـل اســت بــاور كـن

حـوريان پـيـش روي تـو هيچند   دل بــه تـو مـايـل اسـت بـاور كـن

مــن كـه ديـوانـه ي جمال توام   دل مــن عــاقـل اسـت بــاور كــن

سماور غل غل می کرد

بد جوری جوش آورده بود

بی بی جون هم بی خیال

به مشتی دل سپرده بود

 بهار بود ٬  اما  ٬ گلا

رو قالیشون پژمرده بود

خشت و گل بود خونه شون

دلاشون زنگ نخورده بود

زمانی٬ برو بیا

حوصله را سر برده بود

اما این روزا یه کم

حال و هوا افسرده بود

توطاقچه قاب عکسی

سیا سفید٬  که مرده بود

بابای مشتی حسن

سالای سال خاک خورده بود

—" دستتون درد نکنه"

بی بی چایی آورده بود

مشتی عادت کرده بود

بس چای ٬ جوشیده خورده بود

مشتی خاطره می گفت ...

تو خاطراتش مرده بود!

کرسی جای گرمی بود

و بی بی را خواب برده بود !!

عباس صابری

قصۀعشق من و تو ، یه ترانه س یه ترانه س
قصه ای که بهترینِ قصه های عاشقانه س

عشق من به شهر خوبم ، عشق من به آب و خاکم
تو مث من بی هیاهو ، من مث تو پاک پاکم

چه شبایی روی بوم خونۀ خشت و گل تو
دَس کشیدم به ستاره ، خوابیدم تو بغل تو

 محمود فرزین

اون قلي يا مرتضي يا تقي يا حميد
گريه شو خوب نگه داشت, بغضشم نتركيد
وقتي كه ده ساله شد, يه روز توي مدرسه
افتاد زير كتك معلم هندسه
تا اشك تو چشاش جمع شد از خجالت و از درد
معلم سرش داد زد, مگه كه نيستي تو, يك مرد
مرد كه گريه نمي كنه, مرد كه گريه نمي كنه, مرد كه گريه نمي كنه, مرد كه گريه نمي كنه, مرد كه گريه نمي كنه, مرد كه گريه نمي كنه, مرد كه گريه نمي كنه, مرد كه گريه نمي كنه

وقتي پسرك رسيد, به سن سخت بلوغ
دخترك همسايه شون فكرشو مي كرد چنون
يه روز كه با دوچرخه پز مي داد جلوي اون
باباش سرش داد كشيد انقدر تند نرو حيوون
دختر همسايه با دوستاش بهش خنديدن
خوشبختانه اشكشو اين بار ديگه نديدن
مرد كه گريه نمي كنه, مرد كه گريه نمي كنه, مرد كه گريه نمي كنه, مرد كه گريه نمي كنه, مرد كه گريه نمي كنه, مرد كه گريه نمي كنه, مرد كه گريه نمي كنه, مرد كه گريه نمي كنه

چند سال گذشت و تقي, يا مرتضي يا قلي مردي شد و زن گرفت و زن شو دوست داشت ولي زنش با ناراحتي گفت تو بي احساسي تا حالا نكردي يه گريه ي اساسي
تو بي احساسي تا حالا نكردي يه گريه ي اساسي

زنش ازش جدا شد, رفت با يه مرد جوون
كه واسش اشك مي ريزه مثل يه رود روون
اون قلي بيچاره, يا مرتضي يا حميد, از زور ناراحتي ديگه نفسش بريد
مرد كه گريه نمي كنه, مرد كه گريه نمي كنه, مرد كه گريه نمي كنه, مرد كه گريه نمي كنه, مرد كه گريه نمي كنه, مرد كه گريه نمي كنه, مرد كه گريه نمي كنه, مرد كه گريه نمي كنه

هیچ می دانی ؟

شهر را ما و شما می سازیم

شهر ویرانگر ما نیست دگر

با همه غربت نایافتگی

می توان گوشه ی یک کافه نشست

 با درختان جهان زمزمه داشت

رودها را به خیابان طلبید

هیچ می دانی ؟

خانه ها با همه ی گنگیشان

چه نیازی دارند

خانه ها منتظرند

در شب ماتمشان

سوسویی هست

که می خواند ما را

من و تو می دانیم ؟

من و تو مانده به مرداب غرور

که چه دریایی

می زند موج

ز خاموش نگاهی دلتنگ

من و تو می دانیم ؟

که جهان نیست حصار من و تو

که جهان خفته ما نیست

درون شب خویش.

هیچ یک لحظه نشستی با خویش

تا ببینی که چه دستانی

 از نور

نورهایی رنگین

با دلت پنجره ها می سازند

سر برون کرده ز هر پنجره ای فریادی.

تا ببینی چه خیابان هایی

همچنان رود که می گرید و می خواند

به سراپای تو چون می پیچند .

آری ، آری چه بگویم دیگر

 می توان گوشه ی یک کافه نشست

دود شد
خاک شد و
 انسان بود

می توان همچو پلی پای کشید و هشیار

گوش با زنگ سفرها آویخت

می توان

مضطرب گشت ز آوای مسافر از دور

 وز غم خانه بدوشان همه شب

منتظر ماند و گریست

می توان

با سبکسایه ی کودک رقصان

تن خود را رقصاند

باورم نیست که در خویشتنی

چونکه همپای تو اکنون من

با جهان همسفری یافته ام

زنده یاد  صالح وحدت    

قهوه اول:

كافه‌نشيني شايد در ميان هنرمندان و نويسندگان از اواسط قرن نوزدهم آغاز شد. جايي دنج و آرام در بطن جامعه. جايي كه مي‌توان آن را چهارراه حوادث درشت و كوچك دانست. محلي براي تبادل و تخليه ی اطلاعات از هر دسته و گروهي كه به كار هنرمند و نويسنده مي‌آيد. كم نبودند بزرگاني كه الهامات خود را از اين چنين مكان‌هايي مي‌گرفتند يا در آن به نوشتن و خلق شاهكارهاي خويش مي‌پرداختند.

 زولا داستان نانا را در كافه‌اي كه بدانجا رفته بود و با ديدن يكي از روسپيان فراري كه از تعقيب پليس به ميز آنها پناه برده بود، نوشت.

سقوط اثر كامو، تك‌گويي‌هاي ژان باتيست كلمانس است كه در كافه مي‌گذرد.

 جنگ جهاني اول و اخبار آن از پشت ميز كافه‌هاي شهر پاريس و لوزان در رمان خانواده اثر روژه‌ مارتن دوگار پيگيري مي‌شود.

سارتر داستان راه‌هاي آزادي و اكثر مطالب كتاب هستي و نيستي خود را در كافه‌ها نوشت.

كامو، دوراس، دوبووار هم از نويسندگاني بودند كه كافه‌ها را محلي آرام براي نوشتن و مباحثات خويش مي‌دانستند و در اين ميان كافه‌هايي چون كافه ميدان سن سوپيس و آزادي از اقبال بيشتري برخوردار بودند.

در اتريش كافه بازار مأمن هنرمنداني چون ريچارد اشتراوس، راينهارت، استفان تسوايك، توماس برنارد و ... بود.

در ايران نيز بعد از دوره ی قاجار و در دوره ی پهلوي اول كه دانشجويان ايراني اعزامي به خارج برگشته و يا به خارج از كشور اعزام شدند، با اين پديده آشنا شده و عجيب به آن خو گرفتند.

در اوايل كافه قنادي لاله زار مأمن افرادي چون افراد گروه اربعه (صادق هدايت، بزرگ علوي، مجتبي مينوي و مسعود فرزاد) قرار گرفت. كافه قنادي تصاج و كافه قنادي فردوسي و باغچه كنتينانتال (هر سه در خيابان استانبول) از ديگر پاتوق‌هاي اين گروه بود. گاه هم آنها در كافه باغ شيمران جلسات خود را برگزار مي‌كردند. رفته‌رفته كافه‌نشيني براي جماعت روشنفكر و انتلكتوئل ايراني يك بخش جدانشدني از زندگي‌شان شد.

كافه نادري، كافه فيروزه، پارك پالاس هتل و ... محل‌هايي بود براي جمع شدن، خوانش‌هاي شعر و داستان، نقد و گفت و گو و قرار گرفتن در بستر روشنفكري ايران. كساني چون رضا براهني، صالح وحدت، م. آستيم، حسن قائميان، جلال آل احمد، صادق چوبك، منوچهر و محمد آتشي، حميد مصدق، عمران صلاحي، عبدالعلي دستغيب، خسرو گلسرخي، محمدعلي سپانلو، عباس پهلوان، فرهاد مهراد، جواد مجابي و ... بين كافه فيروزه و كافه نادري در رفت و آمد بودند كساني هم چون شاملو فقط براي پيدا كردن كسي به آنجاها سرك مي‌كشيدند. در اين كافه روها هم دو دسته ديده مي‌شد.

دسته‌اي كه در گوشه‌اي به كارهاي خود مي‌پرداخت و دور از جمع قرار مي‌گرفت مانند قائميان، چوبك، براهني و دسته‌اي كه براي بودن با هم و خوانش كارهاي جديدتر جمع مي‌شدند. آل احمد نيز پير اين دسته دوم (كه اكثراً جوان‌ترها بودند) روزهاي دوشنبه با آن گيوه‌هاي سفيد و پيراهن يقه بسته سفيدش در وسط كافه فيروزه مي‌نشست. سيگار اشنوكشان به جواناني كه دورش حلقه مي‌زدند گوش مي‌داد و به آنها اظهار محبت مي‌كرد، تا جايي كه رفتار و قيافه آل احمد به عنوان نمادي از چهره روشنفكر آن دوره درمي‌آيد.

اين كافه‌ها، سواي انجمن‌ها و باشگاه‌ها بودند. انجمن‌ها طرفداران و اعضاي خود را داشت، ولي در كافه‌ها از هر قشر روشنفكر در آن يافت مي‌شد. (خصوصاً شاعر و نويسنده.) چه ذوق‌ها و استعدادهايي كه در اين كافه‌ها به بار نشست و چه طرح‌هايي كه در اين مكان‌ها شكل گرفت. بحث‌هاي شاعران و نويسندگان و منتقدان و روبه‌رويي آنها با يكديگر در چنين محيط‌هايي تازگي و طراوت آثارشان را به همراه مي‌آورد. بوي قهوه، بوي گپ‌ها و دوستي‌هاي كافه‌اي سال‌ها ذهن و مشام روشنفكر ايراني را پر مي‌كرد. نطفه بسياري از انقلاب‌هاي ادبي و هنري روشنفكران هم در اين كافه‌ها گذاشته شد. تشكيل بسياري از گروه‌هاي هنري موفق و همكاري بسياري از مترجمان و نقادان با هم از همين همنشيني‌هاي كافه‌اي آغاز شد.

 تفسير زندگي درون كافه‌ها را مي‌توان با شعر صالح وحدت تكميل كرد: مي‌توان گوشه يك كافه نشست با درختان جهان زمزمه داشت رودها را به خيابان طلبيد

 قهوه آخر: كافه نادري تنها بهانه ورود به داستان است. داستان در آن مي‌گذرد و نمي‌گذرد. برگشت‌هاي ذهني پي در پي خواننده را هم در كافه مي‌گذارد و هم او را به گوشه‌ها و پنهاني‌هاي زندگي افراد قصه مي‌برد. داستان با شرح و توضيح فضاي كافه نادري شروع مي‌شود و از آنجا به پاريس و انقلاب مه 1968 و مرگ مي‌رسد. كليت اثر از زبان سوم شخص و از زاويه ديد بيروني نوشته شده و داراي سه فصل است. فصل اول را به جرات مي‌توان پركشش‌ترين، پرمايه‌ترين و منسجم‌ترين فصل كتاب خواند. فصل دوم نسبت به فصل اول ضعيف‌تر و ضعف فصل سوم آن را سواي كل اثر مي‌كندو همين فصل است كه به كل اثر لطمه بسيار وارد كرده است. روابطي ساده و پيش پا افتاده با روايتي ساده‌تر و تا حد بسيار زيادي ضعيف و با پاياني غيرقابل باور و لمس و به قول رب‌گري‌يه: «آنجا كه روابط تصنعي مي‌شود مرگ‌ها و زندگي‌ها هم چيزي جداي از واقعيت مي‌گردند وغيرقابل باور».

روزنامه شرق – 18/3/83

ما در طول مدت زمانی نزدیک به دو دهه بارها و بارها در خانه ی شما و در اطاق شما حضور یافته و از برکت نگاه پدرانه و اندیشه ی شاعرانه ی آن بزرگوار بهره برده ایم.....

امشب نیز یکی دیگر از شبهای پاییز است

شبهای بلند پاییز

یکی از شبهای ایران

یکی از شبهای آران و بیدگل

دوباره شاگردان ، دوستان، مسئولین محترم فرهنگی شهر و علاقه مندان شما در حضور آن بزرگوار قرار گرفته اند تا باز هم آوای خوش شاه نامه را از زبان عاشق شاه نامه بشنوند....

( بخشی از نامه ی محبت آمیز جامعه ی فرهنگی و ادبی آران و بیدگل به شیدا که توسط مهربان حیدر عنایتی قرائت گردید)

نگاه

مي كني ديوانــه ام با يك نگاه

                                            مـي ده از پيــمـانـه ام با يك نگاه

آتش افروزي كند چـشمـان تو

                                            سوخـتي كـاشـانـه ام با يــك نگاه

مرغك دل را به مويي بسته اي

                                            بنـده ي ايـن خانـه ام با يـك نگاه

شانه ی دست تـوام در مـوي تـو

                                            دل خوشم چون شانه ام با يك نگاه

گربيايي از تــنم جان مي رود

                                            من چنـين مـستـانه ام با يك نگاه

از كنار رد شدن رد مي شـوم

                                            از خـودم بـيـگـانـه ام با يـك نگاه

گاه گاهي با نگه افسون كنـي

                                            يـاد آن افـســانـه ام با يــك نگاه

استاد مهربان جواد استادیان

در رستگاري ببايدت جست

نخواهي که دايم بوي مستمند

وگر دل نخواهي که باشد نژند

دل از تيرگيها بدين آب شوي

به گفتار پيغمبرت راه جوي

خداوند امر و خداوند نهي

چه گفت آن خداوند تنزيل و وحي

نتابيد بر کس ز بوبکر به

که خورشيد بعد از رسولان مه

بياراست گيتي چو باغ بهار

عمر کرد اسلام را آشکار

خداوند شرم و خداوند دين

پس از هر دو آن بود عثمان گزين

که او را به خوبي ستايد رسول

چهارم علي بود جفت بتول

درست اين سخن قول پيغمبراست

که من شهر علمم عليم در است

تو گويي دو گوشم پرآواز اوست

گواهي دهم کاين سخنها زاوست

کزيشان قوي شد به هر گونه دين

علي را چنين گفت و ديگر همين

به هم بسته‌ي يکدگر راست راه

نبي آفتاب و صحابان چو ماه

ستاينده‌ي خاک و پاي وصي

منم بنده‌ي اهل بيت نبي

برانگيخته موج ازو تندباد

حکيم اين جهان را چو دريا نهاد

همه بادبانها برافراخته

چو هفتاد کشتي برو ساخته

بياراسته همچو چشم خروس

يکي پهن کشتي بسان عروس

همان اهل بيت نبي و ولي

محمد بدو اندرون با علي

کرانه نه پيدا و بن ناپديد

خردمند کز دور دريا بديد

کس از غرق بيرون نخواهد شدن

بدانست کو موج خواهد زدن

شوم غرقه دارم دو يار وفي

به دل گفت اگر با نبي و وصي

خداوند تاج و لوا و سرير

همانا که باشد مرا دستگير

همان چشمه‌ي شير و ماء معين

خداوند جوي مي و انگبين

به نزد نبي و علي گير جاي

اگر چشم داري به ديگر سراي

چنين است و اين دين و راه منست

گرت زين بد آيد گناه منست

چنان دان که خاک پي حيدرم

برين زادم و هم برين بگذرم

ترا دشمن اندر جهان خود دلست

دلت گر به راه خطا مايلست

که يزدان به آتش بسوزد تنش

نباشد جز از بي‌پدر دشمنش

ازو زارتر در جهان زار کيست

هر آنکس که در جانش بغض عليست

نه برگردي از نيک پي همرهان

نگر تا نداري به بازي جهان

چو با نيکنامان بوي همنورد

همه نيکي ات بايد آغاز کرد

همانا کرانش ندانم همي

از اين در سخن چند رانم همي

کامجویان را ز ناکامی چشیدن چاره نیست

بر زمستان صبر باید طالب نوروز را

 از روی شما صبر نه صبرست که زهرست

وز دست شما زهر نه زهرست که حلواست

راست گفتی که فرج یابی اگر صبر کنی

صبر نیکست کسی را که توانایی هست

آن را که میسر نشود صبر و قناعت

باید که ببندد کمر خدمت و طاعت

روزی تفقدی کن درویش بی​نوا را

روضه خلد برین خلوت درویشان است

مایه محتشمی خدمت درویشان است

درویش را نباشد برگ سرای سلطان

سر و زر در کنف همت درویشان است

توانگرا دل درویش خود به دست آور

نظر کردن به درویشان منافی بزرگی نیست

در این بازار اگر سودیست با درویش خرسند است

خدایا منعمم گردان به درویشی و خرسندی

چون مصلحت اندیشی دور است ز درویشی

مذهب ، زبان ،ادبیات ، هنر ، افسانه ها ، داستانها ، مثلها ، و متلها مجموعه ای هستند که در طول تاریخ ، فرهنگ یک ملت را ساخته اند و با شناخت این پدیده ها میتوان ملتی را شناخت.

در جوامع مختلف و زمانهای متفاوت افراد هرنسل به گونه ای نگهبان این ارزشها هستند.

منطقه ي آران و بیدگل ما دارای یکی از غنی ترین و پربار ترین فرهنگ ها در کشور ایران عزیز است.   

با توجه به این مهم من وظیفه ي خود دانستم تا با جمع آوری ، حفظ و نگهداری بعضی از شعرها ، دو بیتی ها و لالایی ها ، نسل بعد را از این حض بی بهره نکرده باشم .

پدران و مادران ما در پشت دار قالی و چال شعر بافی شعرها و دو بیتی هایی را زمزمه میکرده اند که امروز رو به انقراض و نابودی رفته است. ما و پدران ما با آهنگ دلنشین لالایی های مادران و مادربزرگ هایمان به خواب میرفته ایم و با صدای گره و شانه و آهنگ چاقو که به رنگ قالی می خورده از خواب بیدار می شده ایم که همراه با صدای زمزمه هایی  بوده که برلبهای آنها جاری بوده است.

اکنون دیگر آن زمانها و روزها رفته است.

دیگر فرزندان ما هرگز پوست انگشتهایشان در لای تارهای قالی ساب نخواهد رفت .

دیگر انگشتان دختران دلبندمان ضربه خور چاقوهای تیز قالی بافی نخواهدشد .

دیگر آواز دلنشین ترانه های مادران ما در پشت دار قالی به گوش نخواهد رسید.

دیگر ما چهره ی مرد قالی زن را نخواهیم دید و صدای پتک او را برسر گاوه ي چوبی نخواهیم شنید.

دیگر طاهره و منیره زیر نور لامپ زرد رنگ اطاق کاه گلی تا دیر شب قالی نخواهند بافت.

دیگر رنگ صوف و ملیله را به یاد نخواهیم آورد.

دیگر ریشه نخواهیم زد تا پیشه امان شود.

دیگر سرپود را که روی هم انباشته شده بود صاف نخواهیم کرد. تادلهایمان صاف شود.

دیگر سیا نخواهیم زد تا در چاله اش سفیدی ببافیم.

دیگر رنج ترنج بافتن را نخواهیم برد. و گلهای قالی را در خیالمان نوازش نخواهیم کرد.

دیگر پدرها و اوسادهایمان به ما چک نخواهند زد که چرا کارمان عقب است.

دیگر جمعه های کودکی را بو نخواهیم کرد.

دیگر صدای مرد گنگ قالی پاکن را که داد میزد و ما نمی فهمیدیم ، نخواهیم شنید.من از بچه گی از چوب بلند وکارد او می ترسیدم.  

خدا حافظ. بوم گلی.بوم کرمی. بوم سرمه ای. بوم تیرمه ای. بوم شتری.

خدا حافظ . پود زیر. پود رو . قیچی. هاف. نیره. شانه.

خدا حافظ .علی آقا ممد ، بقال محله ، موم قالی دیگر نمی فروشی یا سر چله.

امروز در سرداب خانه ي قدیمی دستگاه قالی را اورنگ خورده است. بیايید وجودمان را اورنگی نکنیم.

اثر ارزشمند آقاي حسین بیدگلی

بيدار شهر جسارت نموده و ضمن ويرايش رايانه اي كلمات رنگي را اضافه نموده است .

http://www.bidgoly.blogfa.com/

چون کار به مجلس اوفتادش
شد موقع رای اعتمادش ،

گویند یکی ز جمع مجلس
پرسید که ای تو شمع مجلس ،

پیش از تو به مسند وزارت
بودند رجال با وزانت

در علم و ادب همه کمابیش
بودند بزرگ دوره خویش

جمعی همه با صفات ذاتی
با سابقه مبارزاتی

بس رنج و شکنجه دیده بودند
زندان ستم کشیده بودند

اکنون تو به چنته ات چه داری
دارای کدام افتخاری ؟!

فرمود که من ز جمله پیشم
آیینه روزگار خویشم

جز کار و سوابق اداری
"پی اچ دی" یی دارم  افتخاری

یک مدرک دکترای آکسفورد
ممهور به مهر شخص جان فورد!

مجلس چو شنید گفته ، دادش
یکپارچه رای اعتمادش

گفتند وزیر شو به شادی
در دولت احمدی نژادی

گفتند تو نور چشم مایی
البته نبود اگر مشایی !!

          ***

یک هفته نرفته شد مدلّل
آن مدرک دکتراست مختل

یک مرتبه تقّ آن درآمد
بُن پایه لقّ آن درآمد

معلوم شد از طریق تحقیق
بر مردم رند نه ، که هر بیق ،

کردان نه که دکترا ندارد
لیسانس هم از قضا ندارد !

خود گفت مرا به جعل دادند
خرمهره به جای لعل دادند !

              ***

افسوس به مسند رجایی
کردان بنشسته و مشایی

هر کس به زمانه دل ببندد
البته به ریش خود بخندد !!

http://mr-torki.blogfa.com/

خداوند مرا بیامرزد.نیمه­های دیشب مُردم .

http://radiomoallem2.blogfa.com/post-123.aspx

بعد از تو کارد بر جگر استخوان گذشت
فواره گشت حسرت و تا آسمان گذشت

غمگین ترین تلاوت آیات درد بود
نامت اگر که نیمه شبان بر زبان گذشت

تاوان دل سپردن اگر زنده - مردن است
خوشبخت آن که زودتر از این جهان گذشت

سودی نداشت بودن با تو بغیر آه
هر چند بی تو نیز ، زیان در زیان  گذشت

همواره پیش از آنکه بدانی گذشته است
ساعت چهار بار ... و بدین سان زمان گذشت

دنیا به ما مجال رسیدن نمی دهد
باید پرنده بود و از این آشیان گذشت

یک بغض ناتمام که بی واژه مانده بود
شکل غزل درآمد و از نای جان گذشت...

آقای محمدرضا ترکی

  افسانه عاشقی

آرند که واعظی سخنور                          بر مجلس وعظ سایه گستر

از دفتر عشق نکته می راند                    وافسانه عاشقی همی خواند

خرگم شده ای بر اوگذر کرد                   وزگم شده ی خودش خبر کرد

زد بانگ که کیست حاضر امروز             کزعشق نبوده خاطر افروز

نی محنت عشق دیده هرگز                     نی جور بتان کشیده هرگز

بر خاست زجای ساده مردی                هرگز زدلش نزاده دردی

کان کس منم ای ستوده ی دهر               کز عشق نبوده هرگزم بهر

خر گم شده را بخواند کای یار               اینک خر تو  بیار افسار

   {لیلی و مجنون}  

خدا می خواست در چشمان من زیبا ترین باشی
شرابی در نگاهت ریخت تا گیرا ترین باشی

نمی گنجید روح سرکشت در تنگنای تن
دلت را وسعتی بخشید تا دریا ترین باشی

تو را شاعر، تو را عاشق پدید آورد و قسمت بود
که در شمسی ترین منظومه مولانا ترین باشی

مقدر بود خاکستر شود زهد دروغینم
تو را آموخت همچون شعله بی پروا ترین باشی

خدا تنهای تنها بود و در تنهایی پاکش
تو را تنها پدید آورد تا تنها ترین باشی

خدا وقتی تو را می آفرید از جنس لیلاها
گمان هرگز نمی بردم که واویلا  ترین باشی!!

ماجرای عشق ما یک اتفاق ساده نیست
قصه این عشقهای پیش پا افتاده نیست

عشق ما با التهابی از جنون آمیخته ست
چون هوسناکی مشتی مردم واداده نیست

با جنون و التهاب عاشقی مانند من
بی گمان معشوق بودن آن چنان هم ساده نیست !

در تلاطم های اقیانوس پر طوفان عشق
پای واپس می کشد موجی که طوفان زاده نیست

گامهایم با تو هر دم در شروعی تازه اند
پیش رو جز وسعت بی انتهای جاده نیست

بی گمان چون تو زنی عاشق نمی آید به دست
در شکیبایی زنی همچون تو فوق العاده نیست

عطر زلفت در تن گلهای وحشی ریخته ست
ناز چشمت در نگاه آهوان ماده نیست

با تو باید تا افقهای رهاتر پر کشید
آه ، بال من برای پرزدن آماده نیست....

محمدرضا  ترکی

چو شاخه ای که امیدش به برگ و باری نیست
بهار آمده ، اما مرا  بهاری نیست

نوشته است: بهار است ، شاخه ها سبزند ...
ولی به گفتهّ تقویم اعتباری نیست

مرا که عطر بهشت از تن تو بوییدم
به باد هرزهّ اردیبهشت کاری نیست

درون قاب خزان ایستاده ام ، بی برگ
ز هیچ رهگذرم چشم ِ انتظاری نیست

تو مثل باد بهاری ، گره گشا ، سرسبز ...
ولی دریغ ،  تو را عهد استواری نیست

قرار بود که از عشق نگذریم ، ولی ...
گذشتم از تو و دیگر مرا قراری نیست...!

محمد رضا ترکی

اندر بلای سخت

ای آنکه غمگنی و سزاواری - و اندر نهان سرشک همی ‌باری
رفت آنکه رفت و آمد آنکه آمد - بود آنچه بود، خیره چه غم داری؟
هموار کرد خواهی گیتی را؟ - گیتی‌ست، کی پذیرد همواری؟
مستی نکن که  نشنود او مستی - زاری مکن که نشنود او زاری
شو، تا قیـامت آیـد زاری کن! - کی رفته را به زاری باز آری؟
آزار بیـش بیـنی زیـن گردون - گر تو به هر بهانه بیـازاری
گوئی گماشته است بلائی او- بر هر که تو بر او دل بگماری
ابری پدیدنی و کسوفی نی   -  بگرفت ماه و گشت جهان تاری
فرمان کنی و یا نکنی ترسم    -    بر خویشتن ظفر ندهی باری
اندر بلای سخت پدیـد آید    -    فضل و بزرگمردی و سالاری

 

وقتی به عشق گفتی ، ای دل ، جواب_- آری
دیگر نمی توان خفت آسوده در کناری

هرگز نمی پذیرد ، آرام ، روح عاشق
جز در کنار یاری یا بر فراز داری

وقتی دل آشنا شد با راز عشق ، دیگر
این گام خسته ی تو ، این وسعت صحاری

ننگ است مرگ عاشق در بستر علایق
زیباست جان سپردن با زخمهای کاری

وقتی فتادی از پا باید به سر دویدن
سستی گذر ندارد در کوی بی قراری

آرامش حقیری در جان برکه می رفت
طوفان نهیب زد : هی...دلمرده ی حصاری !!

تالابهای راکد از عشق بی نصیبند
باید گذشتن از خود چون رودهای جاری...

در آبگیری سه ماهی بود .

از قضا روزی دو صیاد به آبگیر آمدند ماهیان را دیدند وتصمیم گرفتند آنها را بگیرند.

 یکی از ماهیان باتجربه بود به سرعت خود را به محل ورودی آب رساند  و فرار را بر قرار ترجیح داد .

صیادان ورودی را بستند تا از فرار دو ماهی باقی مانده جلوگیری کنند.

 دومی بی تجربه ولی با هوش بود خود را به مردن زد ودر روی آب بی حرکت  ماند.صیاد اورا برداشت وچون پنداشت مرده است روی زمین انداخت . ماهی خود را به جوی رساند و فرار کرد .

 سومین ماهی که  نه تجربه داشت ونه هوش حیران وسرگردان به چپ وراست می رفت و سرانجام گرفتار شد.

داستان کفاش و همسربدکارش و بریده شدن دماغ زن حجّام توسط کفاش و قصاص شدن مرد حجّام به اتهام بریدن دماغ همسرش

کفاشی به همسرش گفت:  من به مهمانی میروم مواظب خانه باش.

 زنش گفت: خیالت راحت باشد. کفاش رفت.

زن کفاش معشوقی داشت و همسر مرد حجّامی رابط بین او و معشوقش بود .

 شبانگاه کفاش مست برگشت ودید که معشوق همسرش پشت درب خانه منتظر است تا وارد خانه شود .پیش از آن هم به زنش بدگمان بود .

 اورا به خانه بر گرداند و کتک مفصلی به او زد واو را با طناب به ستونی بست و خوابید .

زن حجّام داخل خانه شد و به زن کفاش گفت : چرا مرد را منتظر میگذاری و نمی  آیی ؟ اگر نمی آیی بگو تا مرد برگردد.

 زن کفاش به زن حجّام گفت: کفاش خوابیده است طناب را باز کن. کنیز باز کرد.

 زن کفاش گفت: من تورا بجای خود به ستون می بندم و برای عذرخواهی تا درب خانه  میروم و زود بر می گردم.

 زن حجّام قبول کرد و زن اورا ببست وبرفت.

لحظاتی بعد کفاش بیدار شد و گفت: زن . زن.

 زن حجّام که خیلی تر سیده بود هیچ نگفت.

چند بار کفاش زنش را صدا کرد وچون جوابی نشنید  در تاریکی نزد زن حجّام آمد وبا گزن  قسمتی از بینی او را برید وکف دستش گذاشت ورفت خوابید.

زن کفاش آهسته وارد خانه شد وپیش زن حجّام بینی بریده رفت وحال زارش دید وخیلی عذر خواهی کرد وطناب گشود و دستور داد تا زن حجّام او را ببندد وخود آرام از خانه برود.

 وقتی زن حجّام رفت زن کفاش شروع به گریه و زاری کرد وگفت: ای خداوند شوهرم به من ظلم کرده است ولی اورا ببخش وبینی مرا به من باز گردان.

 وپس از چند لحظه گفت:  خدایا شکر .خدایا شکر.

کفاش که از سر وصدای او بیدار شده بود گفت: ای بد بخت نافرمان من را فریب میدهی؟

 زن گفت: بیا ببین تا باور کنی که چطور خدا مرا شفا داد.

 کفاش بلند شد وبه زنش نزدیک شد وبعد از تعجب هاج و واج ماند سپس از درگاه خداوند طلب بخشش کرد و از همسرش هم عذر خواهی کرد وقول داد دیگر انسان بدگمان و مردم آزاری نباشد .

 از سوی دیگر زن حجّام بینی در دست ونگران  از اینکه حالا جواب همسرش را چه خواهد داد؟ جواب همسایگان را چه بدهد؟ به خانه  رفت .

خوشبختی او این بود که شوهرش خواب بود وبا او رو به رو نشد و او به اطاقی دیگر رفت .

دراین هنگام مرد بیدار شد و ابزار کارش را خواست تا به سر کارش برود.

 ابزار دو قسمت داشت جاتیغی وتیغ .

 کنیز که حواسش جمع نبود فقط تیغ را به او داد .

مرد خشمگین شد وتیغ را به سوی او پرت کرد .

 زن از فرصت استفاده کرده وفریاد زد: وای دماغم .آی سوختم . آخ دیدی چه کردی؟

 مرد دست پاچه شد و مرهم آ ورد وعذر خواهی کرد.

همسایگان آ مدند و مرد را ملامت کردند وچون صبح شد فامیل های کنیز آ مدند و حجّام را به نزد قاضی بردند.

قاضی به حجّام گفت : این عورت ( زن ) بیگناه را چرا مثله کردی؟

 حجّام در پاسخ عاجز ماند و قاضی به قصاص و عقوبت او حکم کرد .

داستان دیگری از کلیله و دمنه

زاغی در کوهی بر بالای درختی خانه داشت و در آن حوالی  ماری بود که جوجه های او را می خورد.

زاغ با یک شغال دوست بود.

 یک روز به خانه ی او رفت وبه او گفت : مار روزگار مرا سیاه کرده است . برای نجات ازظلم این ظالم نقشه ای کشیده ام .

 شغال گفت : بنال ببینم چه در آن سر کوچکت است.

 زاغ گفت: می خواهم وقتی مار خواب است با نوک تیزم چشمانش را کور کنم.

 شغال گفت: خیلی خطر ناک است وممکن است جانت را از دست بدهی. به نظر من بهتر است بربالای روستای مجاور پرواز نمایی و هر جا جواهری د یدی آن را برداری وفرار کنی  به طوریکه مردم بتوانند تو را  تعقیب کنند وقتی به مار رسیدی جواهر را نزدیک مار بیانداز مردم برای برداشتن جواهر اول مار را می کشند وتو را از از شر او خلاص می کنند.

 زاغ چنین کرد وبرای همیشه از دست همسایه ی بد راحت شد.

ساده نویسی داستان دیگری از کلیله و دمنه

شترمردی رم کرد.

مرد از ترس فرار کرد وبه درون چاهی رفت و دو شاخه از درختی را که در دهانه ی چاه روییده بود گرفت وپاهایش راروی  ریشه های آن قرار داد.

 چند دقیقه ای که گذشت و چشمانش به تاریکی عادت کرد متوجه شد پاهایش را بر سر چهار مار که سر از سوراخ بیرون آورده بودند گذاشته است .

 به ته چاه نگاه کرد اژدهایی رادید که دهانش را گشوده ومنتظر است تا اورا بخورد.

 نگاهی به بالا کرد دید دو موش یکی سپید ویکی سیاه بیخ شاخه ها را می جوند .

 وحشت تمام وجودش را فرا گرفت.

در روبروی خود لانه زنبوری دید که در آن عسل هم بود .

 یک انگشت از آن را خورد .بسیار شیرین وخوشمزه بود به طوری که همه چیز را فراموش کرد وبه خوردن پرداخت.

 ناگهان شاخه شکست و مرد در دهان اژدها افتاد.

شمس پيش از آن که به ديدار مولانا برسد، خود را در بيتی که به او منسوب است به گنگ خواب ديده يی همانند می کند. هرچند او می خواهد ماجرای آن خواب روحانی را که ديده است به ديگران بگويد ؛ اما زبان او را که زبان عشق است، نمی فهمند.

من گنگ خواب ديده و عالم تمام کر

من عاجزم زگفتن و خلق از شنيدنش

http://www.kabulnath.de/Salae_Doum/Shoumare_35/Ustad_Partau_Naderi_Shams1-3.html

داستانی از کلیله و دمنه

این داستان را با کمی تغییر ساده نویسی نموده ام .

شبی  دزدي با ياران خود براي دزدي به بام خانه اي رفت .

 صاحب خانه بيدار شد آهسته زنش را بيدار كرد و به او گفت:

 دزد آمده من خود را به خواب مي زنم وتو به طوري كه   صداي تو را دزدان بشنوند به ترتیبی که میگویم با من گفتگو کن...

 زن با صداي بلند گفت: راستش را بگو مرد اين طلاها را از كجا آورده اي؟

مرد گفت:اين راز را نمي گويم.

 زن اصرار كرد.

 مرد گفت : دزديده ام.

 زن بسيار ناراحت شد وگفت: از كجا؟

مرد گفت: من ا فسوني بلدم كه دزدي را برايم بسيار آسان كرده است0

 زن گفت : تورا خدا به من هم ياد بده0

 مرد گفت : در شبهاي مهتابي ميروم كنار ديوار خانه ثروتمندان مي ايستم وهفت بار مي گويم: شولي شولي شلماني . بعد غيب ميشوم و روي بام آن خانه ظاهرمیشوم. دوباره هفت بار ميگويم: شولي شولي شلماني   و درحياط خانه مي جهم بدون آ نكه آسيبي ببينم 0  مجددا افسون را خوانده  واين بار  داخل اطاق میشوم و بار ديگر که ورد می خوانم  هرقدر طلا در خانه هست جلو من جمع مي شود.

ز ن گفت: جطور از خانه بيرون میايي؟ مرد گفت: يادت رفت شولي شولي ؟ با اين افسون نه مرا كسي مي بيند ونه كسي به من بد گمان مي شود0

دزدان اين سخنان شنيدند و بسيار خوشحال شدند و منتظر شدند تا مرد و زن خوابيدند بعد همه باهم خواندند: شولي شولي شلماني واز بام  به حياط پريدند.

همسایه

آن خانه ی همسایه است.

آن حیاط خانه ی همسایه است .

در حیاط خانه ی همسایه یک درخت کاج خیلی بلند است .

درخت کاج خشکیده است .

روی درخت کاج دو گنجشک بازی میکنند .

یکی از گنجشکها پررنگ و دیگری کمرنگ است .

گنجشک کمرنگ کوچکتر از گنجشک پررنگ است .

گنجشکها مثل بچه گنجشکها ، تند تند ، با هم حرف میزنند.

گنجشک کمرنگ ، اجازه میدهد گنجشک پر رنگ روی بالهایش بنشیند.

گنجشک پر رنگ خیلی نامرد است چون هرگز  گنجشک کمرنگ را روی بالهایش نمی نشاند.

کلمه ها و ترکیبهای تازه :

حیاط: قسمتی از خانه که اطاق ندارد و فقط یک مستراح دارد.

همسایه:  انسانی است که گاهی یک کاسه ی آش به ما میدهد.

کاج:  درخت بلند و بی عرضه ای است که طاقت سرمای ۴۰ درجه زیر صفر را ندارد .

گنجشک: پرنده ی کوچکی است که در بهار گاهی صدایش را تغییر میدهد.

 

( ۱۶ )

احضار نيكبخت، ماماني و حقيقي

خوش به حال بدبخت و بابایی و کذبی !

آغاز فعالیت اعتماد ملی برای ریاست جمهوری

اونی که میبری اختیارش با خودت است ولی زحمت برای مردم چی ؟

عطريان‌فر: بازنشستگي خاتمي طنز است

در دوران کاریشان هم  طناز بودند ایشان.به به - به به

به رهي ديدم برگ خزان  پژمرده ز بيداد زمان
كز شاخه جدا بود

چو زگلشن روكرده نهان  در رهگذرش باد خزان
چون پيك بلا بود

اي برگ ستم ديده ي پاييزي
آخر تو ز گلشن ز چه بگريزي
روزي تو هم آغوش گلي بودي
دلداده و مدهوش گلي بودي

اي عاشق شيدا دلداده ي رسوا
گويمت چرا فسرده ام
در گل نه صفايي باشد نه وفايي
جز ستم ز وی نبرده ام

آه بار غمش در دل بنشاندم
در ره او من جان بفشاندم
تا شد نو گلِ گلشن و زیب چمن

رفت آن گل من از دست
با خار و خسي پيوست
من ماندم و صد خار ستم
وين پيكر بي جان

ای تازه گلِ گلشن 
پژمرده شوی چون من
هر برگ تو افتد به رهی 
پژمرده و لرزان

کاه را گل نکنید

کاهگل خواهد شد

سرتان را محکم به دیوار مقابل بزنید و نگویید چرا

     بگذارید که گاه خون بچکد از سرتان

و بدانید اگر گاو نبود شیر بز می­خوردیم

و نگویید چرا جمعه­ها تعطیل است

یا چرا گربه­ها دم دارند

من سفر می­کردم

پیرمردی دیدم به ماهی نوشابه تعارف می­کرد

کچلی را دیدم شانه نداشت اما روی شانه­ی او شانه­به سر تخم گذاشت

پسری رادیدم با لحن عجیبی می­گفت ذالک زالزالک، ذالک زالزالک

........

پدرم وقتی مرد

چک­هایش همه برمی­گشتند

و طلب­کار از من پرسید

پدرت واقعاً آیا مرد!!!

......  

هزار سال گذشت

و هنوز معلمان در آژانس از مدرسه و در مدرسه از آژانس می­گفتند